آتشی شیروانی

از شاعرانِ سده‌ی دوازدهمِ هجری، از دیارِ شیروانِ قفقاز (سده‌ی ۱۲ ق / حدودِ سده‌ی ۱۸ م)

---

شناسنامه

تخلصِ شعری:	آتشی
نامِ دیگر:	آتشی شروانی
پیشه:	شاعر
خاستگاه:	شیروان (شروان)، قفقاز
سده‌ی زندگی:	سده‌ی ۱۲ ق / حدودِ سده‌ی ۱۸ م (حدودِ سده‌ی ۱۱–۱۲ ش)
زادروز و وفات:	نامعلوم
اثرِ برجای‌مانده:	دیوانِ آتشی شیروانی (نسخه‌ی خطی، شماره‌ی ۲۹۵۸، کتابخانه‌ی مرکزی تبریز)

---

دیباچه

آتشی شیروانی از شاعرانِ سده‌ی دوازدهمِ هجری و از دیارِ شیروانِ قفقاز است؛ سخنوری که جز نامی کوتاه و نمونه‌ای چند از سروده‌هایش بر صفحه‌ی روزگار نمانده، اما همان اندک، گواهِ ذوقِ لطیف و خیالِ تابناکِ اوست.

معرفی و آثار

او در شعر «آتشی» تخلص می‌کرد و خاستگاهش شیروان (شروان) بود. دیوانِ اشعارش با نامِ دیوانِ آتشی شیروانی و به شماره‌ی ۲۹۵۸ در کتابخانه‌ی مرکزی تبریز نگاهداری می‌شود.[^1]

محمدعلی تربیت دو بیت از سروده‌های او را، به نقل از کعبه‌ی عرفان، آورده است:

نمونه‌ی اشعار

صبحدم کاین زورقِ زرّین به امرِ دادگر شد روان بر روی این دریای سبزِ پُردُرَر

از پسِ پرده، زلیخایی سحرگه رخ نمود همچو یوسف کاو برآورد از درونِ چاه، سر[^2]

---

پاورقی‌ها و منابع

[^1]: فهرستواره‌ی دستنوشت‌های ایران (دنا)، ج۵، ص۳.

[^2]: الذریعة، ج۹، ص۲.