آیتالله حاج میرزا احمد زاهدی لنکرانی از علمای اعلام و روحانیونِ عالیمقامِ منطقهی قفقاز است؛ عالمی زاهد و پارسا که زادهی نجف بود، در مشهد و تهران و نجف و قم بالید، فلسفه و حکمت و فقه را در هم آمیخت، و عمری را در تدریس و خدمتِ دینی سپری کرد.
آیتالله حاج میرزا احمد زاهدی لنکرانی
از علمای اعلام و روحانیونِ عالیمقامِ منطقهی قفقاز (۱۳۲۱–۱۴۱۷ ق / ۱۲۸۲–۱۳۷۵ ش / ۱۹۰۳–۱۹۹۶ م)
| نام: | حاج میرزا احمد زاهدی لنکرانی |
| لقبِ: علمی: | آیتالله |
| نامِ پدر: | ملا محمدعلی (حاج شیخ محمد لنکرانی — مدخلِ ۶۰۹) |
| مذهب: | شیعهی امامیه |
| زادروز: | ۲۶ شوالِ ۱۳۲۱ ق / ۱۲۸۲ ش / ۱۹۰۳ م |
| زادگاه: | نجفِ اشرف |
| تحصیلات: | نجف ← مشهد ← تهران (حوزه و دانشگاه) ← نجف ← قم |
| اساتید: | میرزا محمدمهدی الهی قمشهای، آقا ضیاءالدین عراقی، سید ابوالحسن اصفهانی، سید محمد حجت کوهکمری، میرزا محمد فیض قمی، شیخ موحد قفقازی، سید محمد رضا گلپایگانی، شیخ عباسعلی شاهرودی |
| خدمت: | تدریس در قم؛ خدماتِ دینی در شهرستان نمین؛ سپس تهران |
| وفات: | ۱۴۱۷ ق / ۱۳۷۵ ش / ۱۹۹۶ م — تهران |
| مدفن: | قبرستانِ بهشت زهرای تهران |
دیباچه
آیتالله حاج میرزا احمد زاهدی لنکرانی از علمای اعلام و روحانیونِ عالیمقامِ منطقهی قفقاز است؛ عالمی زاهد و پارسا که زادهی نجف بود، در مشهد و تهران و نجف و قم بالید، فلسفه و حکمت و فقه را در هم آمیخت، و عمری را در تدریس و خدمتِ دینی سپری کرد.
تولد و تحصیلات
ایشان فرزندِ ملا محمدعلی بود و در بیستوششمِ شوالالمکرمِ ۱۳۲۱ ق (۱۲۸۲ ش / ۱۹۰۳ م) در نجفِ اشرف دیده به جهان گشود. دروسِ مکتبخانهای و بخشی از مقدماتِ علومِ حوزوی را نزدِ پدر و دیگر روحانیونِ منطقه فرا گرفت، و در سنینِ جوانی — در پیِ حوادثِ ناگوارِ انقلاب و حاکمیتِ کمونیستی و تبعیدِ پدر به سیبری — عازمِ مشهد مقدس گردید و سالیانی چند در آن حوزهی مقدسه به فراگیریِ علومِ اسلامی پرداخت.
پس از آن به حوزهی علمیهی تهران مهاجرت کرد و افزون بر علومِ منقول، فلسفه و حکمت را از محضرِ حکیمِ متألّه آیتالله میرزا محمدمهدی الهی قمشهای آموخت و از خواصِّ ایشان شد؛ و در این دوران، در کنارِ دروسِ حوزوی، واردِ دانشگاهِ معقول شد و موفق به دریافتِ لیسانسِ آن زمان گردید. آنگاه برای تکمیلِ تحصیلات عازمِ حوزهی علمیهی نجفِ اشرف شد و در حلقهی شاگردانِ بزرگانی چون حضراتِ آیاتِ عظام آقا ضیاءالدین عراقی و سید ابوالحسن اصفهانی درآمد و به مقاماتِ عالیهی علمی و معنوی نایل گشت.
انتقال به قم و تدریس
معظمله پس از اقامتی چندساله در نجفِ اشرف و کسبِ فیض از محضرِ استادان، به حوزهی علمیهی قم منتقل شد و در محضرِ بزرگانی چون حضراتِ آیات سید محمد حجت کوهکمری، میرزا محمد فیض قمی، شیخ فاضل موحد قفقازی، سید محمد رضا گلپایگانی و شیخ عباسعلی شاهرودی بهره برد و خود نیز حوزهی درسی تشکیل داد و به تدریسِ سطوحِ عالیه پرداخت.
خدمت در نمین و تهران
پس از آن، در پیِ درخواستِ مردمِ منطقهی نمین از محضرِ حضرت آیتالله سید محمد حجت کوهکمری و به امرِ ایشان، آیتالله زاهدی لنکرانی به شهرستان نمین عزیمت کرد و سالیانِ متمادی در آن منطقه به انجامِ خدماتِ دینی اشتغال ورزید. سرانجام در دههی آخرِ عمرِ شریفش، بنا به درخواستِ لنکرانیهای مقیمِ تهران، به تهران نقلِ مکان نمود و به انجامِ رسالت و وظایفِ روحانیِ خود همت گمارد. پس از فروپاشیِ حکومتِ کمونیستیِ شوروی، سفری به زادگاهِ خود کرد و با ارحام و اقوامِ خویش دیدار نمود و موردِ استقبالِ مردمِ منطقه قرار گرفت.
وفات و مدفن
سرانجام آن عالمِ ربّانی و زاهد و پارسا، پس از عمری تلاش و مجاهدتِ علمی، در سالِ ۱۴۱۷ ق (۱۳۷۵ ش / ۱۹۹۶ م) دارِ فانی را وداع گفت و به دیدارِ معبود شتافت و پیکرِ پاکش در قبرستانِ بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شد.1
شرحِ حالِ پدرش، حاج شیخ محمد لنکرانی، در مدخلِ ۶۰۹ خواهد آمد.
پاورقیها و منابع
Footnotes
آینه دانشوران، ص۳۹۴. ↩
31 خرداد 1405
تعداد بازدیدها : 20 بازدید